Trzecia Rzesza 1933-1945 - historia państwa
Grudzień 10 2018 19:01:06    Historia ~ Ludzie Hitlera ~ Narzędzia Wojny ~ Prusy Wschodnie ~ Mapa strony
 

Nawigacja
Strona Główna
Historia
Ludzie Hitlera
Wewnątrz Państwa
Adolf Hitler
Narzędzia Wojny
Prusy Wschodnie
Zbrodnie
Ciekawostki
Dokumenty
Forum
Inne
Kontakt
Nagrody
Linki
Szukaj
Nowości
Galeria
Mapa strony
Warto zajrzeć
krucjata krucjata stacje

Losowy cytat
  Być obywatelem swojego państwa, nawet jeśli jest się tylko zamiataczem ulic, musi być uważane za większy honor niż bycie królem w obcym kraju - Hitler

[Wiecej cytatów]

Użytkowników Online
Gości Online: 2
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 797
Najnowszy Użytkownik: Lifets

Wątki na Forum
Najnowsze Tematy
Stature stingy sldnf...
Form miserly vigra n...
Purchase miserly vrd...
Ofensywa w Ardenach
D-day jak myślicie ...
Najciekawsze Tematy
Bitwa która prze... [111]
Bitwa o Berlin [92]
D-day jak myślic... [86]
Dunkierka [65]
Przyczyny porażk... [61]

Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.

Newsletter
Dla Użytkowników
Statystyki
Ciekawe miejsca

       Rodenwaldt Ernst von
Podtrzymywanie teorii o czystości ras byłoby niemożliwe bez pseudonaukowych dowodów i badań. Jednym z największych specjalistów w tej dziedzinie był niewątpliwie Ernst Rodenwaldt.


Ernst Robert Rodenwaldt urodził się 5 sierpnia 1878 w Berlinie w rodzinie profesora gimnazjum. Już w 1897 roku odbył jako ochotnik roczną służbę wojskową w berlińskim pułku fizylierów. W tym samym czasie rozpoczął studia lekarskie w Akademii im. Cesarza Wilhelma. W 1904 roku otrzymał doktorat. Od 1907 roku kontynuował naukę w Hamburskim Instytucie Chorób Morskich i Tropikalnych. Wiązało się tym, że ubiegał się on w Urzędzie Kolonialnym Rzeszy o zatrudnienie w jednej z kolonii w Afryce.
Ostatecznie trafił do Togo w 1909 r, gdzie do 1913 pracował jako lekarz rządowy. Zawzięcie działał tam na rzecz poprawy warunków higieniczno-sanitarnych. W czasie I wojny światowej służył w Azji Mniejszej jako oficer medyczny w sojuszniczej armii otomańskiej. Na lokalnych teatrach wojennych uzyskiwał znaczne sukcesy w walce z malarią, tyfusem czy cholerą. Mimo to uważał, że panujące a armii tureckiej przepisy higieniczne są już dawno przestarzałe. Po wojnie habilitował się w Heidelbergu a tematem jego pracy była właśnie walka z malarią. Swoją karierę postanowił dalej wiązać ze służbą kolonialną. Niestety Niemcy zgodnie z postanowieniami traktatu wersalskiego utracili wszelkie swoje zamorskie posiadłości.
Postanowił więc podjąć służbę w Indiach Wschodnich należących wówczas do Holandii. Służył tam w latach 1921-1934. Początkowo kierował zwalczaniem malarii, później został inspektorem powszechnej służby zdrowia na Jawie, a następnie przejął funkcję dyrektora Centralnego Laboratorium Higieny. Właśnie pobyt w Indiach można uznać za jeden z najbardziej produktywnych okresów w życiu Rodenwaldta, zakończony wydaniem 39 publikacji. Tam też Rodenwaldt zainteresował się eugeniką oraz związaną z nią czystością rasową. W wyniku swoich studiów mad rasami stał się on zajadłym przeciwnikiem wszelkich mieszanek rasowych.
1 marca 1932 roku wstąpił do zagranicznej organizacji NSDAP, z której jednak odszedł 25 lutego następnego roku. Jak zeznawał w okresie powojennym NSDAP przejmowała go wstrętem ze względu na swój antyintelektualny prymitywizm oraz niezgodność przeważającej części jej tez z jego głęboko katolickim światopoglądem.
Mimo braku członkostwa w NSDAP, Rodenwaldt nadal pełnił w Rzeszy znaczącą pozycję. W 1934 roku pełnił funkcję profesora zwyczajnego w Kilonii, w 1935 roku zaś w katedrze higieny w Heidelbergu. Tam też został kierownikiem Urzędu Badań Medycznych, gdzie funkcję tą pełnił a do 1951 roku. Zajmował się sporządzaniem ekspertyz na temat dziedzicznych cech biologicznych i na stanowisku lekarza w stopniu generała, doradcą do spraw higieny tropikalnej.
Szczególną popularnością cieszył się jego podręcznik pt Higiena tropikalna. Recenzenci zachwalali go biorąc szczególnie pod uwagę to, że III Rzesza miała w krótkim czasie stać się kolonialną potęgą. Równie duże wzięcie miała książka pt. „Podręcznik dziedzicznej biologii człowieka”. To w niej możemy wyczytać: Czy potrzeba jeszcze więcej słów na temat, tego, jak zapobiec rozkładowi rasowemu, jak powstrzymać rozpoczęte już dzieło rasowego zniszczenia przez stworzenie nowej rasy? Jedynie poprzez świadome kształtowanie biologicznej przyszłości narodu! Uniemożliwienie rozmnażania się wszystkim wynaturzonym elementom rasowym i popieranie wszystkich wartościowych, zamknięcie bram przed napływem elementów obcych rasowo i usunięcie ich z organizmu narodu, dopóki jest to jeszcze możliwe. Jego naukowe wywody pozwoliły szturmem zdobyć eugenice intelektualne salony. Higienik z Heidelbergu stanowczo twierdził, że krzyżowanie ras stanowi ryzyko dla każdej wspólnoty ludzkiej, od rodziny po państwo, a najwyższym nakazem jest zachowanie czystości niemieckiej krwi.
7 października 1940 roku Urząd Polityki Kolonialnej NSDAP przedłożył w Kancelarii Rzeszy projekt „Ustawy o ochronie krwi w koloniach”. Jego treść nie pozostawiała złudzeń co do tego kto jest jego autorem.
Wybuch II wojny światowej otworzył przed Rodenwaldtem nowe możliwości rozwoju. W sierpniu 1939 r. został lekarzem w stopniu majora w Wojskach Lądowych., w lutym kolejnego roku awansował na kierownika Instytutu Medycyny Tropikalnej w Wojskowej Akademii Lekarskiej. Kolejne awanse następowały równie szybko: 1941 roku na podpułkownika Służby Sanitarnej, 1942 pułkownika i w końcu w 1943 na generała majora Służby Sanitarnej. Do końca wojny prowadził dalsze badania dla celów militarnych. Ze względu na działania wojenne Instytut Medycyny Tropikalnej został przeniesiony do Bad Nauheim.
Rodenwaldt został wzięty do niewoli w marcu 1945 roku i wysłany jednego z brytyjskich obozów jenieckich, gdzie został głównym lekarzem. Po kilkunastu miesiącach został zwolniony i odesłany do domu. Tam dowiedział się, że został pozbawiony wszelkich funkcji i tytułów. Otrzymał jednak posadę nauczyciela na Uniwersytecie w Heidelbergu. Przeszedł na emeryturę w 1951, zostając później kierownikiem Centrum Badań w Akademii Nauk. Aż do śmierci 4 czerwca 1965 roku angażował się w pomoc doradczą wielu organizacji m.in. tych zajmujących się pomocą Afryce.

Dodane przez LukLog dnia grudzień 08 2013 19:28:42
2203 Czytań


Copyright © 2007 LukLog