Trzecia Rzesza 1933-1945 - historia państwa
Luty 22 2019 05:49:11    Historia ~ Ludzie Hitlera ~ Narzędzia Wojny ~ Prusy Wschodnie ~ Mapa strony
 

Nawigacja
Strona Główna
Historia
Ludzie Hitlera
Wewnątrz Państwa
Adolf Hitler
Narzędzia Wojny
Prusy Wschodnie
Zbrodnie
Ciekawostki
Dokumenty
Forum
Inne
Kontakt
Nagrody
Linki
Szukaj
Nowości
Galeria
Mapa strony
Warto zajrzeć
krucjata krucjata stacje

Losowy cytat
  Nic nie wiedziałem na temat Żydów - Speer

[Wiecej cytatów]

Użytkowników Online
Gości Online: 2
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 797
Najnowszy Użytkownik: Lifets

Wątki na Forum
Najnowsze Tematy
Order cheap issue di...
Pronouncement stingy...
Tidiness tight-fiste...
Tidiness disreputabl...
Power reduced upshot...
Najciekawsze Tematy
Bitwa która prze... [111]
Bitwa o Berlin [92]
D-day jak myślic... [86]
Dunkierka [65]
Przyczyny porażk... [61]

Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.

Newsletter
Dla Użytkowników
Statystyki
Ciekawe miejsca

       Arado Ar 232

Jesienią 1939 roku Technisches Amt sprecyzował wymagania stawiane średniej wielkości samolotowi transportowemu mającemu zastąpić dotychczas używane w jednostkach Luftwaffe Junkersy Ju 52/3 m. Warunki te wysłano do firm Arado i Henschel. Nowy samolot miał być napędzany dwoma silnikami BMW 801, kadłub powinien pomieścić dwa samochody terenowe lub ładunek podobnej wielkości i ciężaru, do załadunku i rozładunku miała służyć rampa umieszczona w tylnej dolnej części kadłuba. Konstrukcja podwozia umożliwiać miała start i lądowanie na polowych lotniskach. Po wstępnej ocenie projektów obu firm RLM przyjęto do realizacji projekt Arado i złożyło zamówienie na trzy prototypy samolotu Ar 232. Ar 232 V1 był metalowym grzbietopłatem o pękatym kadłubie, z którego wychodziła belka ogonowa z umieszczonym na jej końcu usterzeniem poziomym i zdwojonym usterzeniem pionowym. Cechą charakterystyczną nowej maszyny było niekonwencjonalne rozwiązanie podwozia. Obok zasadniczego trójgoleniowego podwozia chowanego w locie, umieszczono pod kadłubem 22 stałe kota o malej średnicy, które umożliwiały start i lądowanie w trudnych warunkach terenowych. Napęd stanowiły dwa silniki BMW 801 MA o mocy startowej 1176 kW (1600 KM). Pierwsze loty próbne Ar 232V1 (VD + YA) odbył w czerwcu 1941 roku. Wkrótce gotowy był również drugi prototyp Ar 232V2 {VD + YB), na którym zamontowane zostało uzbrojenie obronne składające się z 13 mm karabinu maszynowego MG 131 z zapasem 500 sztuk naboi znajdującego się w oszklonym nosie samolotu, 20 mm działka MG 151/20 w ruchomej wieżyczce na grzbiecie kadłuba tuż za kabiną pilota oraz drugiego karabinu maszynowego MG 131 strzelającego ze stanowiska umieszczonego pod belką ogonową. Z uwagi na swój niekonwencjonalny wygląd maszyna otrzymała przydomek Tausencfussler (stonoga). Piąty samolot serii Ar 232 B-05 oznaczany też Ar 232V8 napędzany był czterema francuskimi silnikami Gnome-Rhone 14M o mocy 515 kW {700 KM) każdy. Maszyna ta wystartowała do pierwszego lotu w maju 1943 roku. Ar 232V8 posiadał dodatkowe zbiorniki paliwa, dzięki czemu zapas paliwa zwiększył się z normalnych 2700 dm3 do 5000 dm3.Samolot ten używany był w bazie Ba-nak w północnej Norwegii jako maszyna rozpoznania meteorologicznego.

Również Ar 232 B-08 (V11) używany był w Norwegii, jego podwozie główne zastąpione zostało płozami, które nie były chowane w locie. W końcu roku 1942 Ar 232 V1 i V2 oraz cztery maszyny serii Ar 232 B-0 zostały przekazane do jednej z eskadr, Erganzungstransportgeschwader (Uzupełniający Pułk Transportowy) dowodzonego przez ppłk. Fabiunke bazującego w rejonie Stalingradu. Eskadra Ar 232 wykonywała loty zaopatrzeniowe dla okrążonej 6 Armii, aż do momentu jej kapitulacji w dniu 2 lutego 1943 roku. Dowódcą eskadry był maj. Pelz. To właśnie jeden z samolotów Ar 232 był ostatnią maszyną Luftwaffe, która wystartowała z "kotła stalingradzkiego" przed zakończeniem walk. Wkrótce po bitwie stalingradzkiej Ar 232 V1 rozbił się podczas przelotu nad Niemcami. Był to pierwszy samolot tego typu, który uległ zniszczeniu. W marcu 1944 roku Ar 232 zasiliły I./TG 5 dowodzony przez maj. Gunthera Maussa, a stacjonujący wówczas w Odessiemy końcu roku Erganzungsstaffel (Eskadra Uzupełniająca) dowodzona przez maj. Pełza została rozwiązana, a samoloty przekazano do Transport-Staffel 5, dowodzonej przez kpi. Wasserkrafta. Obie jednostki używające Ar 232 (I./KG 200 oraz TSt. 5) często współpracowały z sobą i podczas jednej z takich wspólnych operacji 5 września 1944 roku, jeden z Ar 232 B-0 wiozący sabotażystów biorących udział w operacji "Zeppelin" (próba zniszczenia ważnych strategicznie celów w rejonie Moskwy) uderzył o drzewa i spłonął w niewielkiej odległości od radzieckiej stolicy. W marcu 1945 roku Transport-Staffel 5 została przemianowana na 14./TG 4. Jednostka ta wyposażona była w tym czasie w trzy FockeWulfy Fw 200C, trzy Junkersy Ju 90, trzy Piaggio P.108 T, cztery Ar 232 B-0 i Ar 232V2. Niedługo potem rozwiązano tę jednostkę, a wszystkie samoloty przekazano do I./KG 200. W dniu 8 maja 194S roku wszystkie, za wyjątkiem jednego, Ar 232 zostały zniszczone przez własne załogi. Jedyny ocalały egzemplarz przeleciał do Wielkiej Brytanii pilotowany przez sierżanta Funka i był pokazywany później w październiku i listopadzie 1945 roku na wystawie zdobytych samolotów niemieckich w Farnborough. Pomimo, że tylko dwadzieścia dwa samoloty Ar 232 zostały wyprodukowane firma Arado planowała podjęcie produkcji jego wersji rozwojowej Ar 432. Maszyna ta miała być oparta na konstrukcji Ar 232 B-0, jednakże ważne strategicznie materiały, takie jak stopy aluminium i duraluminium miały być zastąpione przez stal i drewno. Do zbudowania prototypu tego samolotu jednak nie doszło.

Dodane przez LukLog dnia maj 03 2006 14:12:45
0 Komentarzy 6937 Czytań

Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.

Copyright © 2007 LukLog